‘Niet alle mensen kunnen na hun ongeluk de dingen weer doen die ze deden’ zei iemand van de kliniek tegen me. ‘Ik wel!’ was mijn antwoord. Verbaast keek ze op van mijn overtuigende uitspraak. Ze keek even in mijn dossier en las precies wat er met me gebeurt was.

Ze leest hard op: ‘ wielrenner, ongeluk gehad in wedstrijd. Botsing met totale kracht en snelheid van 130 kilometer per uur. Letsel: rug op 3 plekken gebroken en schedel zwaar beschadigd’.

Ze kijkt weer op en ziet me mager maar fit erbij staan. ‘Jij hebt een engeltje op je schouder’

Hapje per hapje dichterbij

Op dit moment heb ik elke dag logopedie. Dan kijken ze of ik weer kan eten zonder mij hard te verslikken. Na een aantal stappen van waterijs, citroengelei en appelsap waren we nu toe aan eten. Brintapap!

Mijn zus Ymkje was er weer bij want ze weet dat het weer kunnen eten heel belangrijk voor me is. We wachten even in de werkkamer van de logopediste en dan komt ze aanlopen met het bord pap. Ik vraag meteen: ‘ mag ik er wat suiker over gooien?’ Ze vind het prima.

De happen gaan goed en Ymkje maakt foto’s van het moment. Ik hoef me steeds minder te concentreren bij het slikken. Over een tijdje kan ik alles weer automatisch meesmullen.

Nadat ik het bordje op heb begin ik over iets wat me nog dwars zat. Over 2 weken zou de neussonde eruit gehaald worden maar wel een maagsonde op de buik geplaatst worden. Weer een operatie dus en daar had ik geen zin meer in. Ik vraag de logopediste of dat nu nog nodig is. Ze zegt meteen: ‘ Nee absoluut niet meer nodig!’ vanaf donderdag beginnen we langzaam je sondevoeding af te bouwen en je normale voeding weer op te bouwen. Vanaf donderdag.

Mijn eten nu op een dag.

Tussendoor steeds minder sondevoeding.

Ochtend: brintapap

Middag: gemalen voedsel

Avond: vla

Fietsen in het echt

Ik heb sinds mijn ongeluk geen fiets meer aangeraakt. De laatste weken wel een paar keer mijn oude racefiets van Restore Cycling maar die zetten ik op de rollerbank. En op de kliniek had ik alleen nog op de hometrainer gezeten.

Vandaag kwam fysiotherapeut langs. Ik vraag meteen: ‘Mag ik nu op een gewone echte fiets?’ Na die vraag kijkt hij even naar mijn rug en op internet hoeveel hersteltijd mijn rug nodig heeft voordat ik weer veilig kan fietsen. Even later komt hij terug dat ik mag. We lopen meteen naar het fietsenhokje en pakken allemaal een fiets. Fysio, Ymkje en ik.

De fysio controleert heel voorzichtig of ik mijn balans wel heb als ik op het zadel zit. Ik moet eerst met mijn voeten op de grond mezelf vooruit duwen want dan voelt hij of ik balans heb. Het word al snel goedgekeurd. Dan fietsen naar een parkeerplaats en hij houd me nog aan mijn arm beet. ‘Kijk en links en rechts achterom’ vraagt hij nu. Hup, hup allebei de kanten gaan soepel.

Nu laat hij me eindelijk los en ben ik in staat lekker door te trappen. Als snel rijd hij achter me. Met een vaartje ga ik sinds een tijd weer lekker plat door de bocht. Ik maak juichbewegingen met 2 handen. Ik kijk achterom en zie hem met schrik naar me kijken.

Hij heeft natuurlijk bij mensen die weer een eerste keer bij hem komen vooral te maken met balans problemen. Een juichend achteromkijkend wielrenner is wat andere koek.

Vandaag was weer een mooie dag van mijn herstel. De stappen waren in het ziekenhuis wel aanwezig maar wel heel klein. En nu opeens gaan de stappen naar mijn fitheid erg snel. Programma is nu: 2 keer per dag fitness, eindelijk weer voedsel eten, en echt fietsen. En verder allemaal testen of ik mentaal alles aankan.

Ik ben hier pas een paar dagen maar het herstel is zelfs in mijn ogen erg snel. Ik ben voor 6 weken hier ingepland...maar ik ben benieuwd hoelang ik nodig heb.

We gaan het zien.