Drie weken. Dat is de tijd dat ik nu in het revalidatiecentrum De Hoogstraat zit. Voor mij is een herstel dat langer duurt dan 2 dagen te lang. Bij mij duurt het herstel nu zeker langer dan 2 dagen maar voor hersenletsel begrippen juist erg snel. Ik geef een voorbeeld; Een aantal weken terug in het ziekenhuis een gesprek tussen mijn moeder en mij.

Ik: mama kan ik ooit weer zelf lekkere dingen eten?

Mam: ja, dat weet ik zeker maar dat duurt nog een hele tijd. Dat duurt misschien wel een half jaar.

Twee en een halve week later zit ik aan tafel zonder slang in mijn neus voor de sondevoeding. Voor me staat een groot bord pasta. Dat doet het weer!

Doe rustig aan!

Doordat ik snel ga in het herstel zeggen alle verplegers “hou je rustig!’ tegen me als ik er weer vandoor ga. In het begin wou ik meteen me leven weer op pakken. Terwijl ik nog niet kon praten schreef ik op een papiertje; Volgende week fiets ik weer.

Op het moment dat ik dat schreef had ik geen besef wat me was overkomen. Nu wel en ik weet dat het herstel van zo’n ongeluk erg veel tijd nodig heeft. Als dit mij verteld word is het enige wat door mijn hoofd schiet. “Ik wil weer trainen op de racefiets en zo snel mogelijk”. Ik kom steeds dichterbij maar voor mij is het loodzwaar omdat het in mijn ogen te langzaam gaat.

Koers door de stad

Vandaag ging ik weer fietsen met de fysio. Mijn moeder fietste ook mee. Voordat we naar buiten rijden vraag ik; “Is dit de test vandaag dat ik weer zelfstandig mag fietsen?” Fysio zegt; “Nee dat komt snel maat daar moeten we nog even mee wachten”. Ik; “Prima, als het maar snel komt’.

In het begin van het fietsen word me meteen gevraagd of ik naar het centrum wil fietsen. Dit is een test of ik de weg nog herinner. Ik knal er meteen vandoor en neem de toeristische route. De fysio stopt me meteen en zegt; “op die manier die je nu fietst kan het maar is niet het snelste, weet je de snelste?”

Ik draai meteen goed kijkend om en sprint verder. Deze keer zoals hij het wil. De snelste weg, en snel ook. Het is net een koers in de stad. Het fietspad is druk dus ik geef een overtredings gebaar aan de fysio. Meteen daarna spring is via de stoep de openbare weg op en knal verder. Ik kijk achterom en zie dat mijn moeder en de fysio niet meer achter me fietsen.

Het laatste stuk gaat mijn moeder achter me fietsen en zegt dat ik weer hard mag gaan. Goed! Volle bak! Supersnel haal ik alle andere fietsers in en kijk af en toe achterom of mijn moeder al los is. Ze blijft echter alleen stijf in mijn wiel zitten en laat niet los. Als we er weer bijna zijn fietsen we rustig uit want dit was voor mij de eerste keer volle bak rijden. De kracht en conditie is in opgaande lijn maar is er nog lang niet. Niet gek na 2 maanden stil in bed liggen...

Als we weer terugzijn op de kliniek zegt de fysio; Jelle, je mag weer zelfstandig fietsen.’ Ik; ‘huh wat bedoel je? Fysio; Ja ik zag dat je reactievermogen en verwerking vermogen goed en fel waren. Je overtreed regels zonder jezelf in gevaar te brengen.’ Ik; aaah! Top! Weer een stap verder.’ Fysio; ‘Jaa maar blijf nu nog rustig aan doen he!’ Ik;” jahjah’.

Steeds zwaarder

Er zijn een aantal dingen nu in 1 klap snel hersteld maar er zijn nog een aantal dingen die nog moeten herstellen voor mij. Dat zijn: de stem moet nog iets sterker, een klein stipje in het gezichtsveld moet weg en de rompstabiliteit moet nog een stuk sterker voor op de racefiets. Dat komt allemaal vanzelf maar hoelang dat duurt kan ik nog niet zeggen. Een datum prikken, dat zou ik willen!

www.avcaix.com