De laatste paar weken ben ik elke zondag bij de club gaan kijken naar de clubkoers. Vandaag niet. Mijn eerste rit op de racefiets na de val. Deze keer zonder regels te overtreden. Ik mag zelfstandig weer fietsen en ook weer in de diepe houding.

Interval

Ik probeer alles een beetje uit. Handen bovenop het stuur leggen voelt prima. Zodra ik ze op de remhendels leg voel ik wel wat spanning op de rug. Maar dat is momenteel nog niet gek. (Zie de foto onderaan) Ik ga staan op de pedalen en dat gaat gewoon zonder pijn.

Dan leg ik mijn handen onderin de beugel om een sprintje te gaan trekken. Bij een goede versnelling of sterke sprint trek ik altijd hard aan het stuur om zo snel mogelijk op hoge snelheid te zijn. Nu merk ik wanneer ik hard aan het stuur trek dat de spieren in mijn rug moeite hebben. Ze houden het wel maar ik kan gewoon niet met volle kracht aan het stuur trekken.

Souplesse

Bij dit eerste rondje dat ik weer rij merk ik dat mijn conditie nog erg laag is.  Ik heb de laatste paar weken wel krachttraining gedaan in de fitness die bij het revalidatiecentrum is. De kracht in de benen is er wel en ik heb daar ook geen last. Er staat echter wel een laag dikke haren op mijn poten. Ik wist niet eens dat ik zoveel beenhaar kon hebben!

Het aantal omwentelingen per minuut is weer de oude. Ik vond het altijd fijn om een lichte versnelling te rijden. Dan worden de benen meer gespaard voor in de finale. Geen probleem 110 omwentelingen per minuut zoals het was.

Finale rijden

Voor mij is het herstellen na mijn ongeluk eigenlijk een grote koers. Waar de finale rijden nog een hele tijd zal duren. Ik ben nu al 3 en een halve maand aan het koersen. Het is zwaar want ik rijd de hele koers al solo. Af en toe houd de volgauto me stiekem uit de wind. Dat vind ik helemaal top maar als de jury dat ziet!

Er is 1 ding anders. Als je in een koers helemaal verrot zit en je bijt nog even door dan word je daarvoor beloond. Als ik hier nu een gewone dag zou doen zou ik door de indrukken in de middag al doodmoe zijn. Het eerste wat ik nu dan denk is net als in het wielrennen. Doorzetten, doorbijten! Maar in dit geval is het beter om te lossen en in bed te gaan liggen.

Met verkenning van een koers dit jaar was er een afdaling heel mooi langs de kust, maar het asfalt was heel hobbelig en af en toe een kuil erin. De ploeggenoot naast me noemde het: Belle route du merde! Oftewel; een mooie verdomde weg.

Röntgenfoto's van de zware rugtas die ik momenteel nog bij me draag. Voor de kenners...; Mijn kilowattage is er momenteel wat lager door.