Terwijl ik met mijn ogen dicht stil in bed lig voelt mijn lichaam weer als nieuw aan. Op een gegeven moment toch maar het bed uit. Eerst ogen open. Ik zie alles perfect maar rechts onderin lijkt het net of er iemand een vinger heeft opgestoken. Nu overeind komen, het voelt alsof ik een zware rugtas draag. Zodra ik me heb omgekleed ga ik naar beneden. Zeg goedemorgen tegen mijn  moeder “Goedemorgen” klinkt nu bijna weer goed. Maar gelukkig hoef ik het niet te schreeuwen want dat zou nog niet lukken.

Scheve tong uitsteken

Bij het ontbijt smeer ik zoveel mogelijk verschillende dingen op brood. Ook dingen die ik vroeger niet at, gewoon weer alle smaken proeven. Mijn maag is bij 3 boterhammen alweer vol, maar er liggen er nog 3 gesmeerd op het bord. Ik at er eerst altijd 6 maar momenteel is dat nog even teveel. Nadat ik gegeten heb loop ik langs een spiegel. Ik kijk mezelf aan en denk de woorden die een tijdje terug tegen me gezegd zijn. “Steek je tong eens recht uit”. Dat waren de woorden die in het begin in het Nederlandse ziekenhuis tegen me gezegd werden.

Ik deed precies wat er gevraagd werd dacht ik, maar niet dus. Ik kon mijn tong niet meer recht uitsteken. Gister stak ik hem naar mezelf uit. Hij is recht maar een kant is nog wel gespierder dan de andere kant. Maarja dat is niet gek na 2 maanden niks doen.

Zelf weer op visite

De laatste maanden heb ik heel veel kaarten en visite gehad wat helemaal geweldig was. Nu wil ik het langzaam weer zelf doen. Ik besluit als eerst langs een familie te gaan waar ik de afgelopen jaren vaak langskwam en we hebben zelfs met z’n alle in Zuid-Frankrijk op een camping gestaan.

Na 15 kilometer kom ik aan bij de familie Deelen. Zodra ik het erf oprijd met mijn fiets zie ik als eerste Marc. Hij ziet me en kijkt met een grote grijns naar me. Een dikke knuffel geven we elkaar. Ik weet nog goed dat hij altijd “TUUURLIJK” op een hoge toon zei als hij het niet geloofde. Op dat moment komt zijn zoon Diederik uit de auto klimmen. Hij kijkt verbaast en enthousiast en geeft me een harde hand en vraagt hoe het er nu aan toe gaat. “Steeds beter maar ik heb geduld nodig” zeg ik. We lopen meteen samen naar binnen. We lopen de keuken in en daar is Irma, de vrouw van Marc in de koelkast aan het kijken. “Raad eens wie er is” zegt  Marc tegen Irma. Na een paar seconden nog in de koelkast gekeken te hebben draait ze zich om. Met grote ogen kijkt ze me aan en pinkt meteen wat traantjes weg. “Sorry ik wou je niet laten schrikken” zeg ik. “Nee joh, ik vind het hartstikke fijn je weer te zien” zegt Irma en ze legt haar hand op m’n schouder. Wil je wat eten en drinken?

Nu loop ik de achtertuin in en de oudste zoon Jan-Wouter is daar gehurkt in de tuin bezig. Vorige jaren gaf ik altijd een klop op z’n schouder en dan hoefde hij niet eens om te kijken want dan wist hij al dat ik het was. Ik loop stil op hem af en leg weer mijn hand op zijn schouder. Hij kijkt niet meteen om maar ik zie hem denken. “Dat deed Jelle altijd “.

Uiteindelijk draait hij zich toch om en ziet me staan. Hij trekt zijn ogen groot  en zijn mond valt open. “Neee joh Jelle! Dat kan niet, hoe kan dit nou?” Ik kijk hem blij aan en we geven elkaar een stevige hand en kloppen elkaar op de rug.

Nadat ik helemaal gelukkig met ze heb gepraat ga ik met Jan-Wouter weer een computerspel doen wat we altijd deden. Baanwielrennen! En waar zoals vanouds winnen we om en om.  2 dagen later hoorde ik dat Diederik 2e was geworden in een koers, super!

In de avond ben ik wel helemaal kapot en mijn hoofd voelt aan alsof ik constant bezig ben met een te moeilijke som die ik super moeilijk vind en veel tijd voor nodig heb. Uiteindelijk los ik hem op. Het moeilijke som gevoel, het antwoord is: Slaap.