Dit weekend weer lekker naar huis. De laatste paar dagen intern op de revalidatie kliniek zijn bijna over. Woensdag mag ik weg en moet dan nog wel een periode terug komen in dagbehandeling voor de laatste beetjes hulp.

Doe je rustig aan?!

Op de kliniek voor revalidatie ben ik steeds vaker in de fitness gaan zitten om mezelf af te matten. In het begin toen ik er kwam had ik nog heel veel therapie nodig op bepaalde vlakken van de werking van het brein. Gelukkig had ik steeds minder en werd mijn agenda leger en leger. Uiteindelijk leidde dat zelfs tot verveling. Toen ben ik sommige dingen wat gaan opschroeven.

Fysio: Jelle we gaan jou conditie langzaam en voorzichtig weer opbouwen. Als je ergens last van hebt dan meld je het meteen. Je mag deze week maximaal een half uur per dag.

Ik: Is goed ik zal me eraan houden.

Na anderhalf uur op de hometrainer en een half uur rompstabiliteit vind ik het zelf op dat moment pas genoeg geweest. Als ik de fitness uitloop loopt de fysiotherapeut langs me.

Fysio: “ ik zag je om 1 uur naar binnen gaan en ik zie je nu pas terug lopen.”

Ik: “Ja klopt maar ik pak altijd heel veel rust tussendoor”.

De fysio gelooft me voor geen cent...en terecht.

De laatste paar weken dat ik in de kliniek richting de fitness ging zeiden alle artsen en verplegers tegen me: “Jelle doe je rustig aan?!”

Benen scheren

Vandaag de 2e keer getraind op de racefiets na het ongeluk. Het is prachtig weer en 24 graden. Tijd om de beentjes weer te scheren! Ik bekijk m’n benen en ben aan het bedenken hoe ik al die shag van mijn benen af ga krijgen. Scheermes zal uiteindelijk wel lukken maar dan ben ik een maand bezig. Tondeuse dan maar. Bij elke haal zie ik enorme stukken mos van de benen afvallen.

Even testen

Mijn vader fietste vandaag met me mee. Het ging al een stuk meer ontspannen als de eerste keer. Lekker 30kmpu rijden op souplesse maar deze keer eiste ik ook van mezelf om af en toe een harde sprint eruit te persen.

Eerst rijd mijn vader een paar minuten tegen de 40 aan. Ik kan wel de hele tijd volgen maar mijn longen voelen aan als boterhamzakjes. Als mijn vader gaat sprinten gaat het ook goed maar wel een gevoel van een zware rugtas die ik moet meezeulen. Als hij klaar ik met de sprint ben ik wel even moe maar ik heb het gevoel dat ik nog een tandje harder kon. Dus ik vraag aan pap of hij nu in mijn wiel wil gaan zitten en mijn snelheid wil meten. “ Doe wel heel voorzichtig he!” zegt pap.

Ik zet aan en voel dat de rug nog moeite heeft met het harde trekken aan het stuur maar de benen zijn sterk. Na een man tegen man sprintje kijk ik om en mijn vader heeft moeten lossen. Maar dat is geen schande want het is een klimmer geen topsprinter. “Wat was mijn topsnelheid pap?” vraag ik. “50”