Na een flinke bak koffie lopen we naar de massage-bank toe. Of ik nog ergens echt last van heb is de vraag. ‘Nee, het lichaam voelt wel in orde. Het voelt alleen nog niet helemaal losjes..’

Heen en weer

Eenmaal op de bank liggend op mijn rug schudt hij eerst mijn beide benen heen en weer. ‘ Kijk, je linker been gaat veel minder soepel heen en weer’. Ik breng mijn hoofd omhoog en verrek, hij heeft gelijk. Na nog wat simpele controles gaat hij meteen de punten zoeken bij het lichaam waar het probleem zou kunnen zitten.

Eenmaal aangekomen bij een puntig bot in de linker-bil heeft hij het probleem gevonden. Een spiernaam wordt genoemd waar ik niet wijzer van word en hij zegt dat dit spiertje aan de verkeerde kant van het bot zit.

Hij begint wat te wrikken. Steeds meer kracht op 1 punt. Langzaam gaat het naar de pijngrens toe. Dan opeens ver over de pijngrens. Ik geef een harde brul en voel een eigenwijs spiertje naar de andere kant van het bot springen.

‘Zo, dat is gedaan’. Hij loopt weer richting mijn voeten en schudt de benen rustig heen en weer. En ja hoor, beide benen bewegen weer even soepel.

Dronken of uit balans

Terwijl de volgende spier onder de loep word genomen staat mijn blaas op springen.

‘Ik ga ff naar de wc’.

‘ Prima, kijk wel uit dat je niet omvalt, heb pas 1 helft gedaan.’ Hij grinnikt.

Denk dat het een flauwe grap is wanneer ik overeind kom en op de rand van de massage-bank zit. Zodra ik eraf spring merk ik wel dat er iets niet meer echt in balans is. Bij de eerste stap richting wc wordt mijn vermoeden bevestigd. Zo erg dat ik omval is het niet, maar echt recht lopen mocht het ook zeker niet genoemd worden.

Rekoefeningen

Alle spieren in het lichaam weer ge-reset. Nu wat oefeningen die ik thuis kan doen. Rekoefeningen die ik allang kende. Maar nu onder begeleiding rekken.

Adem in...Adem uit.

En tijdens het uitademen brengt hij de spier steeds verder op rek.

Dan krijg ik hulp bij de meest bekende waar veel mensen toch moeite mee hebben. Staan, benen gestrekt houden en handen zo ver mogelijk naar de grond. Met een grimmas op het gezicht raken de puntjes van mijn middelvingers de grond, verder lukt niet.

In en –uit ademen en weer kom ik steeds verder. Tot ik uiteindelijk met mijn handpalmen op de grond sta. Het lichaam voelt direct een stuk soepeler en beter aan. Wist niet dat het lichaam op zo’n manier snel anders aan kon voelen. Alsof ik een reset-knop heb waar opeens een dreun word op gegeven.

Enkele weken later voelt mijn lichaam erg goed aan. Geen pijntjes en helemaal soepel. Zo soepel zelfs dat ik mijn knieholtes kan likken.

Nu moet ik eerlijk zijn dat knieholte-likken nooit eén van mijn doelen is geweest. Maar nu kan ik het en mijn lichaam heeft zich nog zelden zo goed gevoeld.