Het is weer bijna Sinterklaas. Dit jaar zal ik tijdens pakjes-avond in Frankrijk zijn. Helaas, geen complete witte chocolade-letter als toetje...

Herinnerde meteen iets leuks. Het schip voor de Sint.

Het ontbijt

‘Mogen we onze schoen al zetten?’ Nee, nog een weekje wachten. Dan mag het.

‘Mogen we onze schoen al zetten?’ Nee, nog 5 daagjes wachten. Dan mag het.

‘Mogen we onze schoen al zetten?’ Nee, nog 2 daagjes wachten en houd nou op met vragen!

Dan eindelijk na een lange week wachten zette mijn zus en ik onze schoen. De Sint zal vannacht het huis binnen sluipen met zijn pieten en er iets lekkers in doen.

Na eerst lang te hebben nagedacht wat er de volgende ochtend in mijn schoen zou kunnen zitten ga ik toch maar slapen. Dan is mijn schoen eerder gevuld!

De volgende ochtend wordt ik langzaam wakker. Met een doffe kop lig ik nog languit in bed. Een normale dag. Het is 6 uur in de ochtend... Waarom ben ik ook al weer zo vroeg wakker? Er was een reden voor... Langzaam kruipt de slaap uit mijn lichaam. Opeens trekt de slaap een sprint uit mijn lichaam en is compleet verdwenen. Wat zit er in mijn schoen!!

Meteen zit ik kaarsrecht op bed en kijk naar mijn schoen die bij de deur van de kamer staat. Hij is gevuld. Snel vlieg ik met een sprongetje van mij bed en loop in 3 snelle passen naar mijn schoen. Chocolade-munten!

Met het zakje choco-munten ga ik weer in bed liggen. Het zakje scheur ik open en eet alle munten in 1 keer op. Zo, zakje is leeg. Met een mond vol chocolade-smaak ga ik weer slapen.

Een schip voor de Sint

Na enkele ochtenden met vreugde de inhoud van mijn schoen als ontbijt te hebben gehad bedenk ik ineens iets. 1 zakje? 1 reep? 1 stukje? Altijd maar 1 lekkernij in mijn schoen te vinden in de ochtend. Daar moet meer uit te halen zijn...

Die middag ging ik meteen aan de slag. Welk cadeau zou de Sint leuk vinden?... Een heel mooi schip natuurlijk!

De rest van de dag zat ik in de schuur. Zagen, timmeren, spijkers en doekjes. Het schip zal de allermooiste zijn!

‘We gaan eten!’ hoor ik iemand roepen. Ah bah, ik wil mijn schip afhebben voor het eten. Een kwartier later wanneer de rest hun borden al half-leeg hebben kom ik binnen. ‘Waarom ben je zo laat?’ Met een schram van het zagen in mijn vinger en een dikke duim van het missen van een spijker doe ik mijn schoenen uit.

Niet erg. Het schip is af!

Al lopend naar de tafel laat ik het schip door de lucht varen. Eenmaal bij de tafel zet ik hem met trots in het midden neer. Eet smakelijk!

Die avond

Die avond schrijf ik een briefje aan de Sint. ‘Beste Sint, U geeft altijd 1 lekkernij. Nu beweeg ik altijd erg veel dus ik heb wat meer nodig. En ik vind het ook erg lekker. Daarom heb ik een cadeau voor u. Dit schip!’

Ik moet naar bed. Ik pak mijn rechter-schoen van de deurmat af en in mijn andere hand het schip met het briefje. In pyjama loop ik de trap op. Met veel zorg zet ik het schip met briefje naast mijn schoen neer en ga met veel hoop slapen.

De volgende ochtend schiet ik mijn bed uit en gooi mijn schoen leeg. 1 zakje pepernoten...

Het schip is weg. Maar wacht... Er ligt wel een briefje;

‘Lieve Jelle,

Alle kinderen krijgen 1 lekkernij . Als ik jou er 2 van geef heeft iemand anders niks. Dat vind ik zielig voor diegene die dan niks krijgt.

Groeten,

De Sint.’

Oke, hij heeft gelijk. Maar mijn schip is wel weg en ik heb geen 2 lekkernijen.

Pakjes avond

5 december pakjesavond. Nu krijgt iedereen grotere en meerdere cadeaus! Na het eten zit ik zenuwachtig met mijn zus te wachten tot de bel zal gaan. Af en toe kijk ik naar buiten op de daken of ik al pieten zie lopen. Niks, het is ook al pikdonker buiten.

Papa en mama komen erbij zitten. We kijken het Sinterklaas-journaal. Dan opeens moet papa even naar de WC. 2 minuutjes later gaat de deurbel. Met een sprint naar de voordeur en kijken wie dat is. Wanneer ik opendoe zie ik niemand. Ik laat mijn ogen naar beneden zakken en zie tassen en bakken staan. Vol met cadeaus! Opeens komt papa via de achterdeur weer binnen en komt verbaast achter ons staan.

Met z’n allen sjouwen we de zakken en bakken vol met pakjes naar binnen. Waarom papa via de achterdeur binnenkwam is mij nog steeds een raadsel...

Mijn schip is weg

De volgende dag is Sinterklaas afgelopen. Geen schoen zetten, geen cadeautjes meer. En mijn schip... Hij heeft hem gewoon meegenomen zonder 2 lekkernijen in mijn schoen te doen.

Die avond gaat opeens de deurbel weer. Rustig loop ik naar de deur en kijk eerst door de brievenbus of er iemand staat. Niemand...

Ik doe de deur open en kijk in de tuin. Weer is er niemand te bekennen.

Dan zakken mijn ogen weer naar de deurmat en wat staat daar te pronken? Het is mijn schip. Mét een extra zakje pepernoten.

Het is en blijft een rappe man. Die Sint.