Komend wielerseizoen. Ik merk nu al dat ik mij anders voel dan met andere seizoenen. Eindelijk geen pijn of beperkingen meer. Alleen nog een beetje trekkend littekenweefsel bij de rug. Maar dat mag ook wel na 2 x open geritst te zijn geweest. Dat zal uiteindelijk ook weg gaan. Ruim 2 jaar zal het geduurd hebben voordat ik weer kan zeggen. ‘Ik ben weer de oude’

Maar eigenlijk zal ik dat nooit meer kunnen zeggen.

Een uitgelachen hoofdstuk

‘Maak zoveel mogelijk mee in je leven’. Was een motto van mij. Hartstikke mooi maar als iemand mij een dag voor mijn ongeluk had verteld dat ik vanaf morgen 11 dagen in coma zou liggen dan had ik diegene hard uitgelachen.

Het was wel zo. Gevolgd door een moeilijke periode. Voornamelijk in het hoofd.

Nu zal het gek klinken. Maar nu ik dit hoofdstuk achter mij heb gelaten ben ik blij dat ik het heb meegemaakt. Over sommige dingen denk ik meer of anders na. Over leven en dood, dat er eigenlijk maar weinig ruimte tussen zit. Maar bijvoorbeeld ook over iets vanzelfsprekends als een hap eten.

Te lang niet geproefd

Nu is de voorbereiding op seizoen 2012 voor mij in gang geschoten. Bij de eerste tochten door de bossen met de mountainbike voelde het toch raar aan weer voor het eerst echt alles van mijn lichaam te kunnen vragen. Het voelde een beetje als iets ontzettend lekkers wat ik wel kende maar heel lang niet had gegeten. Dan dat je het na al die tijd weer proeft maakt het nog lekkerder.

Resultaten...

Aan het einde van dit seizoen wil ik de volgende stap kunnen maken. Professioneel. Nu heb ik in de afgelopen 2 jaar resultaten neergezet. In ziekenhuizen en revalidatie, Maar niet met wielrennen. Dan mag je hersteld zijn van vanalles wat er kapot was in het lichaam. Heel mooi allemaal maar profwielrenner word je er uiteraard niet mee. Terecht.

Dit seizoen dus resultaten neerzetten met wielrennen. Ik ben erg gemotiveerd, maar anders. Rustiger denk ik. Alle jaren koersen voor mijn ongeluk was er ook motivatie, maar ongecontroleerd. Werd er een aanval omgeroepen op de koersradio. De kans mijn naam werd genoemd was 9 op 10. Leuk, maar niet slim. Meer nadenken en rustig een koers kunnen bekijken zal dit jaar goed gaan.  Vorig seizoen ging dat goed merkte ik. Ondanks begrenzer toch 2 wedstrijden kunnen winnen. Nu zonder beperking moet ik deze manier proberen te houden.

Rust in het hoofd

De wil om mijn doelen te bereiken in het wielrennen is totaal niet veranderd. Anders was ik na deze 2 jaar herstel nooit meer op de fiets gestapt. Fysiek is het in orde. Mentaal ook. Alleen de rust moet ik proberen vast te houden.

Over 2 maanden begint het. Seizoen 2012. Ik zal gemotiveerd aan alle witte startstrepen op het asfalt verschijnen. Maar wel met de nodige rust in het hoofd. Anders zouden de witte strepen op het asfalt weer veel te dichtbij kunnen komen.

Hieronder de slotzin die mij te binnen schoot. Al terug lezend vond ik het wat Amerikaans overdreven overkomen. Normaal schiet er dan wel een andere voorbij. Deze keer bleef de zin toch hangen.

Er zit vaak veel te weinig ruimte tussen. Leven en dood. Winst en verlies.